Use Karms heit Lutter Birse...

(unsere Kirmes heißt Birse!)

 

Lessden Sönndag wör use Karms – dei ‚Lutter Birse‘!

Wi jedet Johr fraogt mi use Gäste, woher die Naomt kummp.

Ick weit et uck nich genau, aower wi jedet Johr häbb ick eine van dei välen G´schichten dortou...

Birsen säh man fräuher, wenn dei Kaihe uppe Weide för Aowiesigkeit (Übermut) herümme rennen.

Un so schall et jo uck bi dei Kerls wän häbben, wenn´se touväl Schluck un Beier krägen han...

 

Dei Birse füng domaols all nao dei Hohmisse (Hochamt) an. Beste Gelägenheit för´ne Hogamtstour (Sauftour).

So wör´t uck bi Hinnerk: Leider wör´t maol woller laote worn.

Dei eiersden köm´n all tou Nömmdagsandacht (Nachmittagsandacht)…

Dor wull sick Hinnerk aower nich seihn laoten.

Wenn siene Naoberske, dei wiese Ziskao, üm dor taokeln segh, wüssen´t morgen aal Lüe...

 

Also güng dat binnendör, dör dei Weiden. Sinnig kladderde hei dör dei Takkeldräöhte (Stacheldraht),

dormit bloos nich sien Anzug noch kaputt güng.

Wat hei aower nich bedacht ha, in dei Weide an ehrn Huuse ha sien Naober gistern dei Jungbullen rinlaoten.

As hei dor achter köm, wör´t all tou laote. Mitten inne Weide bleev üm nur noch dei Flucht nao vörne.

Hei wüss sülwes nich, dat hei noch so schnell rennen kunn.

Aower dei Angst vör dei Daierte geev üm richdig Drift (Antrieb)…

 

Un so köm hei hechbalgen (ausgepumpt) bi Huus an. Siene Liese keek üm gans entgeistert an un mennde:

„Wat hess du denn? Du häss wull maol woller touväl saopen un moss wull nödig ute Büx.“ (austreten)

Hinnerk aower keek ehr gans sklüe (scheu) an un mennde:

„Machs wull recht häbben, aower ick glöw - ick glöw, dat is all toulaote..!“

 

Ein Vördeil ha´t: Ziskao, dei Naoberske, ha üm inne Weide renn´n seihn

un vertellde aowerall, dat hei bäter birsen kunn, as aal ehre Kaihe..!

 

Bit dann, seiht tou, hollt Jou munter, blievt gesund un kiekt woller rin..!

 

 


‚In Lutten rieert´se uppe Mutten...

(Mutten = Schweine/Säue)

 

...Stert in Mund un dann gaiht´t rund.’ Mit dissen Schnack (Spruch) will man us Lutter immer targen (ärgern).

Woher dei Schnack kummp? Hier is´ne lustige G´schichte dortou...

 

Jan un Hinnerk han ‚ne Hogamtstour maokt un wörn an diskutiern, wo disse Schnack herköm un of dat öwerhaupt güng,

wenn man uppe Mutten seet mit’n Stert in Mund. Hinnerk leet sick dor nich up in: „So ein Blödsinn.

Dat gaiht nich, du kanns schnacken, wat du wullt.“ Jan aower bleev dorbie:

„Willt wie wetten,,“ säh hei, ick häbb dor jüss’n poor Mutten inne Weide loopen. Dor sett ick mi up un wies di dat...“

 

Gesech, gedaon. Dei beiden schlüngen sinnig (schlichen leise) üm Jan sien Huuse tou, nao dei Muttenweide hen.

Jan lockde dei Mutten ran un schmeet sick bei ein’n rückwärts d´rup.

Dei Mudde verjaogde sick un suusde/birsde (rennen) dei Muttenweide rund.

Aower Jan leet sick nich afschmieten. Hei versöchde tatsächlich, dei Mutte in’n Stert tou bieten.

 

Up einmaol köm Liese, Jan siene Frou, ümme Ecke un rööp: „Wat is hier denn los?“

Dei beiden Kerls kunn’n dor nix upp seggen.

Dei ein’n ha nouch dormit tou doun, sick fastetouhollen, dei ännere krümmde sick vör Lachen..

Dei Mutte aower segh, dat Liese dei Porten ‚n lüttget Stück aopen ha, wull dor rut,

suusde liek up Liese tou un schmeet ehr dorbie rundaowerkopp (kopfüber) biesiet in’n Muttenpoul (große Dreckpfütze)

un Jan flög dor baoben d´rup...

 

As Oll Zettken (Oma Elisabeth) ümme Ecke köm un dei beiden dor upeinänner leegen segh,

brummelde sei vör sick hen:

„Wat is dat vandaoge doch för’ne wunnerlikke Welt. Wenn ick fräuher mit mien Hermann freien(flirten) wull,

hebb ick mi aower’n bäteren Platz utsöcht...

 

 

Däönkes (Anekdoten) sünd lustige G'schichten un Vertellsel.

Deilwiese hebb ick se erläwt, meistens hört - un dor mien Schmeer toubiedaon (ausgeschmückt).

Et bruukt't jo nich so genau tou stimm'n...

 

 

Bit dann, seiht tou, hollt Jou munter, blievt gesund un kiekt woller rin..!

 


Bummela, Bummel-Laterne...

Füngen dei düstern Daoge an - güng bi us fräuher dat Baun (basteln) los.

Wat häbbt wi us aal tourechte baut -  aower et hätt Spaoß maokt!

Dat füng all bi dei Bummellaternentied an. Dei Laternen baun wie us sülwes.
Mien Brouer Jan mök dei ut Sperrholt. Hei kunn gout midde Laubsaogen ümmegaohn.
Wi möken dei meist ut Pappe. Leider brennen dei immer at eiersde af.

´Dumm Tüüg´häbbt wi uck nouch maokt - so wi bi dei Kerzen: Dat ganse Johr wütten Stumpen sammelt, schmollten un in olle Pillendöüsen gaoten, mitten drin ein Docht.
Dor schulln wi ellinck dei Strohbänner för nähm´n. Aower dei güng´n immer tou schnell ut.
Also, han wi rutfunn´n, nehm´n wi use Schouhbänner...
Kanns di  vörstellen, wat dat för´n Arger gäben hätt, wenn wi sönndaogs dei Schouhe brukten...

Wat köm dor bi rut?  Ein Donnerwetter un dei Order, dor bloos bi wäge tou blieben.
Aower - wi dat so is - wenn´t verboorn wett, reizt et üm so mehr:
Also güng´n wi mit usen Kraom inne Schüürn. 
O-ha, wenn ick dor vandaoge an denken dou.  Wi han wull aals affackeln kunnt...

Aower et geev jo usen Opa. Dei ha us all lange wohrschaut.
Bevör dei eiersden Fackel dat  Stroh toupacken kreeg, stünd hei all achter us.
Schnell siene ollen Böxen, dei dor upp’n Haoken hüng, d’raower, un ute wör dat Füür..!

Dat wi noch’n poor in’n Nacken kreegen – dor wick gornich van schnacken.
Doch as use Oma, dei gornich gout mehr seihn kunn, nächsden Dag dei Büxen inne Hand kreeg un dat groote Lock dor vör’n Hintern  fäuhlen dö, geev Opa drokke tou Antwort:
„Dat ligg an diene scharpen Ziepelsoppen, dor möss ick touval Luft van aflaoten..!“

 

Bit dann, seiht tou, hollt Jou munter un blievt gesund..!

 


Mit Musik geiht et bäter...

Unkel Heini ha´n Unfall hat un wör in Krankenhuus inläwert worn.

As hei woller tou sick kaomen wör, frög üm dei Schwester, of hei upstaohn kunn,

oder of hei´n Schieber häbben wull.

Näh, upstaohn un danzen wull hei noch nich, säh hei.

Un wenn, dann hüllt hei uck mehr van´n Walzer...

 

 

Bit dann, seiht tou, hollt Jou munter un blievt gesund..!


Ein´n noch: Dat Ümmetuschken...

Jao, Herr Richter, ick gäv tou, dat ick dei Böxen klaut häbb.

Draff ick dann, wenn ick dei Straofe betaohlt häbb, dei Böxen woller ümmetuschken?

Dei wör twei Nummern tou groot...

 

 

Bit dann, seiht tou, hollt Jou munter un blievt gesund..!